نوشته ها
تشخیص و درمان سندرم گیلن باره
بررسی راههای تشخیص سندرم گیلن باره
در ابتدا تشخیص سندرم گیلن باره دشوار است. به این دلیل که علائم آن بسیار شبیه سایر اختلالات عصبی یا شرایطی است که بر سیستم عصبی تاثیر میگذارند. این اختلالات و شرایط شامل بوتولیسم، مننژیت و مسمومیت با فلزات سنگین هستند. مسمومیت با فلزات سنگین ممکن است در اثر موادی مانند سرب، جیوه و آرسنیک ایجاد شود.
پزشک در مورد علائم خاص و سابقه پزشکی شما سوال خواهد کرد. در مورد علائم غیرمعمول، هرگونه بیماری، عفونت اخیر یا قدیم، با پزشک صحبت کنید. آزمایشهایی که برای کمک به تایید تشخیص استفاده میشوند، در زیر شرح داده شدهاند:
آنالیز مایع نخاعی:
این آزمایش شامل برداشتن مقدار کمی مایع مغزی نخاعی از کمر است. سپس مایع مغزی نخاعی برای تشخیص سطح پروتئین آزمایش میشود. معمولا در مایع مغزی نخاعی افراد مبتلا به سندرم گیلن باره، سطح پروتئین بالاتر از حد طبیعی است.
الکترومیوگرافی (EMG):
الکترومیوگرافی آزمایش عملکرد عصبی است. این آزمایش فعالیت الکتریکی عضلات را بررسی میکند تا به پزشک کمک کند که بفهمد ضعف عضلانی شما ناشی از آسیب عصبی است یا آسیب عضلانی.
آزمایشهای هدایت عصبی:
ممکن است از آزمونهای سرعت هدایت عصبی برای بررسی میزان پاسخ عصبها و عضلات به پالسهای کوچک الکتریکی استفاده شود.
درمان سندرم گیلن باره
سندرم گیلن باره یک اختلال التهابی خودایمنی است که خودبهخود برطرف میشود. با این حال، هر کسی که به این بیماری مبتلا باشد، باید برای مراقبت دقیق در بیمارستان بستری شود. علائم میتوانند به سرعت بدتر شده و در صورت عدم درمان، کُشنده باشند. در موارد شدید، بیماران ممکن است به فلج کامل بدن مبتلا شوند. اگر فلج بر دیافراگم یا عضلات قفسه سینه تاثیر بگذارد و از تنفس مناسب جلوگیری کند، این وضعیت میتواند تهدیدکننده زندگی باشد. هدف از درمان سندروم گیلن باره، کاهش شدت حمله سیستم ایمنی و پشتیبانی از عملکردهای بدن (از جمله عملکرد ریه) است. درمان میتواند شامل پلاسمافرز و ایمونوگلوبولین داخل وریدی (IVIG) باشد:
پلاسمافرز (تبادل پلاسما)
سیستم ایمنی بدن آنتیبادی تولید میکند، یعنی پروتئینهایی که به طور معمول به باکتریها، ویروسها و سایر مواد مضر خارجی حمله میکنند. سندرم گیلن باره زمانی اتفاق میافتد که سیستم ایمنی بدن به اشتباه آنتیبادیهایی تولید میکند که به اعصاب سالم سیستم عصبی شما حمله میکنند.
هدف از پلاسمافرز این است که آنتیبادیهای حملهکننده به اعصاب از خون حذف شوند. در این روش، از یک دستگاه برای خارج کردن خون از بدن استفاده میشود. این دستگاه آنتیبادیها را از خون خارج میکند و دوباره خون را به بدن شما برمیگرداند.
ایمونوگلوبولین داخل وریدی (IVIG)
ایمونوگلوبولین حاوی آنتیبادیهای طبیعی و سالم است. دوزهای بالای ایمونوگلوبولین میتواند به مهار آنتیبادیهای ایجادکننده سندرم گیلن باره کمک کند. پلاسمافرز و ایمونوگلوبولین داخل وریدی به یک اندازه موثر هستند. این شما و پزشکتان هستید که تصمیم میگیرید از کدام روش درمانی استفاده کنید.
سایر درمانها
بیماران مبتلا به سندروم گیلن باره معمولا دچار بیحرکتی میشوند، گاهی نیز درد زیادی دارند، در نتیجه، برای تسکین درد و جلوگیری از لخته شدن خون به شما دارو داده میشود. همچنین احتمالا کار درمانی و فیزیوتراپی هم پیشنهاد میگردد. در مرحله حاد بیماری، مراقبان به طور دستی دستها و پاهای شما را حرکت میدهند تا انعطافپذیر باشند. به منظور تقویت عضلات و بازگشت به طیفی از فعالیتهای زندگی روزمره، درمانگران در بعضی موارد، مثل لباس پوشیدن هم به بیمار کمک میکنند.
صفحه اینستاگرام مرکز فوق تخصصی مغز و اعصاب نورون اصفهان
نوبت دهی اینترنتی کلینیک تخصصی و فوق تخصصی مغز و اعصاب نورون
مطالب پیشنهادی :
پیامدها و روش مقابله با مردانگی سمی