علل ابتلا:

در این بیماری،قسمتی از مغز به نام ماده سیاه دچار اختلال می‌شود.
این ناحیه از مغز ماده شیمیایی به نام دوپامین ترشح می‌کند که با اثر روی قسمت‌های مغز و نخاع باعث کنترل و تنظیم حرکات عضلات بدن می‌شود.
در پارکینسون تعدادی از سلول‌های ماده سیاه مغز تخریب شده و ماده شیمیایی دوپامین کاهش پیدا می‌کند.
مسمومیت فلزات سنگین، تماس با سموم علف کش و حشره‌کش، مسمومیت با دی‌سولفید کربن، تماس با منگنز، مسمومیت با مونواکسید کربن احتمال بروز بیماری پارکینسون را افزایش می‌دهند و همچنین مصرف داروهای ضد روان پریشی آنتی سایکوتیک با ایجاد پارکینسون دارویی باعث سفتی و لرزش اعضای بدن می شود.

راه های پیشگیری و درمان:

پارکینسون درمان پذیر است اما نه به این معنا که دیگر هیچ اثری از این بیماری وجود نخواهد داشت.
بلکه به معنای کنترل بیماری با دارو است و علایم بیماری تقریبا کنترل شده و به زندگی بیمار آسیبی وارد نمی شود و به کمک داروهای خوراکی می توان امید به زندگی در بیماران را افزایش داد. درمان های توانبخشی نیز که شامل گفتاردرمانی، فیزیوتراپی، کاردرمانی و ورزش می‌شود طی دوره درمانی ضروری است زیرا فعالیت بدنی باعث افزایش قدرت عضلات، بهبودی و نرمی حرکات اندام و بهبودی تعادل، کاهش سفتی و درد مفاصل می‌شود.
بر این اساس، انجام ورزش‌های هوازی مانند پیاده‌روی، تردمیل، شنا و دوچرخه‌سواری به افراد مبتلا به پارکینسون توصیه می‌شود.

مرکز تخصصی و فوق تخصصی مغز، اعصاب و روان نورون